Αχ… Σίφνος! Ελλάδα! Διακοπές!

Όχι, δεν είμαι τρελός. Όχι πολύ τουλάχιστον. Νομίζω… Είναι γιατί όταν τα παιδιά τσαλαβουτάνε, εγώ είμαι σε εγρήγορση. Για να είναι ξέγνοιαστα, είμαι αγχωμένος. Δεν το γογγύζω, αλλά θέλω κάτι διαφορετικό σήμερα. Κάποιες ώρες ξέγνοιαστες για μένα και… στη δροσιά. Ναι, για τον ήλιο ήρθαμε στη Σίφνο και για τη θάλασσα. Τρεις μέρες τώρα όμως δεν κάνουμε κάτι άλλο. Θέλω διακοπές από τις διακοπές!

Σε μία αναζήτηση που έκανα στον γούγλη την περασμένη εβδομάδα, απ’ την Αθήνα, έπεσα πάνω σε μία κοπέλα που κάνει –μεταξύ άλλων- μαθήματα μαγειρικής. Δεν είναι του τύπου μου αυτές οι δραστηριότητες, αλλά θα αρέσουν στα παιδιά. Αν έχει διαθεσιμότητα, λέω να τους πάω εκεί. Να είναι κοντά μου να μην τους έχω στο νού μου, να χαλαρώσω λίγο… Την βρήκα εύκολα. Ρόνια από sifnosevents. Δεν μπορεί σήμερα. Θέλει να το ξέρει τουλάχιστον μία μέρα νωρίτερα. Έκλεισα για αύριο, Τρίτη. Υπομονή άλλη μία μέρα…

Επιτέλους ξημέρωσε Τρίτη. Είμαι πολύ χαρούμενος σήμερα! Πρωινό, δόντια και φύγαμε για Απολλωνία.

Μας περίμενε στο στενό. Πρώτη φορά στο στενό φέτος και πρώτη φορά με φως γενικότερα. Όμορφο είναι. Διαφορετικό απ’ αυτό που θυμάμαι. Θα το περπατήσω αργότερα, ευκαιρία είναι να κάνουμε και την βόλτα μας πριν το φαΐ. Μπαίνουμε στο σπίτι. Μεγάλο σπίτι. Ψηλοτάβανο, με πέτρινους χονδρούς τοίχους και παραδοσιακά έπιπλα και ωραία αύρα. Κέρασμα και κουβεντούλα με τα μικρά. Τα κέρδισε με τη μία. Ωραία! Δεν θα έχει γκρίνια. Πάμε στην κουζίνα. Σήμερα θα φτιάξουμε όλοι μαζί γεμιστά, γιουβαρλάκια και μελόπιτα.

Οι ντομάτες κακομούτσουνες. Έτσι πρέπει –λέει η Ρόνια. Είναι ντόπιες, από το μποστάνι. Δεν βγαίνουν με καλούπι! Τα παιδιά διάλεξαν τις θέσεις τους, πήραν από μία ντομάτα και παρακολουθούν την Ρόνια να τους καθοδηγεί. Σταματάει. Με κοιτάει. «Πότε θα βάλεις την ποδιά σου;» Η τελευταία ελπίδα πως θα αράξω να χαζολογήσω στο φέησμπουκ χάνεται…

Δύο ώρες και πολύ γέλιο μετά, τα γεμιστά μας βγαίνουν από τον φούρνο! Ώρα ήταν, μας έχουν σπάσει την μύτη! Την τελευταία ώρα είναι και η Σμαράγδα εδώ, η κόρη της Ρόνιας. Περνάμε φανταστικά. Τα παιδιά ήδη κρατάνε τα πιρούνια τους. Ο καθένας θα φάει όλα τα γεμιστά που έφτιαξε! Έτσι διαδίδουν! Να τα ‘βλεπε η μάνα τους πως κάνουν για τα γεμιστά!!!

Δεν το πίστευα πως θα ήταν τόσο ωραία, τόσο οικεία, τόσο φιλικά! Τα παιδιά θέλουν να ξανάρθουμε αύριο. Η Ρόνια όμως είναι κλεισμένη όλη την ημέρα. Έχει trekking. Μας προτείνει να πάμε κρουαζιέρα. Όχι στην Πολύαιγο. Να κάνουμε τον γύρο της Σίφνου. Είναι πιο όμορφα. Μου έδωσε και το τηλέφωνο ενός φίλου της που κάνει εκδρομές. «Είναι γαμώ τα παιδιά! Θα ξετρελαθείτε!». Αύριο κρουαζιέρα λοιπόν! Ωραία θα είναι, διαφορετικές διακοπές!

Μεθαύριο έρχεται η σύζυγος!

Μόνιμο παράπονο το έχω! Άμα γράφεις συμιακό γαριδάκι, να είναι συμιακό!
Δεν είμαι ο άνθρωπος που τρελαίνεται για γαρίδες, αλλά το συμιακό μου αρέσει. Μικρό, με μακρύ κεφάλι, κόκκινο, αρωματικό. Δεν  υπάρχει σε αφθονία, καθώς είναι ένα είδος που συναντάμε μόνο στα Δωδεκάνησα και σίγουρα δεν έχει σχέση με το μικρό γαριδάκι ατλαντικού ή ινδικού που βρίσκουμε κατεψυγμένο! Άμα λοιπόν ψωνίζεις γαριδάκι ατλαντικού, γράψε στο μενού σου «γαριδάκι ψιλό», όχι συμιακό!

Ας τα πάρουμε με τη σειρά όμως.

Στη Χρυσοπηγή, η θάλασσα δροσερή. «Πάντα έτσι είναι εδώ» μου είπαν. «Να πάτε στην αριστερή πλευρά την παραλίας, που είναι μόνο αμμουδιά. Θα αρέσει περισσότερο στα παιδιά». Ισχύει. Στη δεξιά πλευρά, στα πρώτα μέτρα η άμμος είναι πετρωμένη. Πιο μέσα όμως, παντού είναι χρυσή ψιλή άμμος. Αριστερά βέβαια είναι και τα βράχια. Στο πλάι. Ουρά τα παιδιά για βουτιές! Όπως κι εμείς όταν ήμασταν παιδιά. Ώρες μας φώναζαν να φύγουμε κι εμείς απαντούσαμε «τελευταία βουτιά» και συνεχίζαμε το σκαρφάλωμα και τις βουτιές μέχρι τα ζαρωμένα από το νερό δάχτυλα να μην μπορούν να μας κρατήσουν. «Μετά την βουτιά, ελάτε στο εστιατόριο» είπαμε και ξεκινήσαμε για την δεξιά ταβέρνα όπως βλέπεις την θάλασσα.

Δεν περιμέναμε τα παιδιά για να παραγγείλουμε. Δεν υπήρχε λόγος. Ήταν με την παρέα τους και υπό την επίβλεψη των γονιών των φίλων τους.  Ο Λεμπέσης, λοιπόν (ταβέρνα Χρυσοπηγή), γράφει στο μενού συμιακό γαριδάκι. Και ναι, είναι συμιακό και φρεσκότατο! Απίστευτο άρωμα, μοναδική αίσθηση. Τραγανό απ΄ έξω, το δαγκώνεις και σπάει σε μία ζουμερή έκρηξη αρωμάτων θάλασσας και παιδικών αναμνήσεων.
Δεν είμαι μίζερος, αλλά ειλικρινά δεν το περίμενα. Η ταβέρνα είναι πάνω στη θάλασσα, με την καλύτερη θέα στο νησί. Βλέπει τον βράχο της Χρυσοπηγής. Λόγω θέσης και μόνο, ό,τι και να σερβίρεις θα έχεις κίνηση. Όσα φάγαμε όμως, όλα ήταν εξαιρετικά. Γεύσεις δυνατές, με ποιοτικές πρώτες ύλες. Εύκολα το ξεχωρίζεις. Να πάτε. Θα ‘φχαριστηθείτε.

Μία σχεδόν ώρα μετά και τα παιδιά ακόμη να έρθουν. Θα τους πάρουμε κάτι να φάνε στο δωμάτιο. Θα είναι ψόφια τώρα. Πάμε να τα μαζέψουμε…

Φέτος, την καθιερωμένη μου επίσκεψη την έκανα με την Φωτεινή, αρχές Ιουλίου. Οδηγώντας προς το Βαθύ, είχαμε μπροστά μας ένα λεωφορείο με μία φωτογραφία με γουρουνάκια στο πίσω τζάμι!  «Τι είναι αυτό βρε Φωτεινή» της λέω. Κόλλησε και η Φωτεινή το πρόσωπό της στο παρμπρίζ και με τα πολλά μου είπε ότι λέει κάτι για τη φάρμα της Ανθής.

Όταν φτάσαμε στο Βαθύ, το «γκουγκλάραμε» για να μας φύγει η απορία και το βρήκαμε “Anthi’s Farm”, έχει και site παρακαλώ!

Η «αμαζόνα»,  ψιλοπαράτησε το λεωφορείο και ασχολείται με αυτό που αγαπά περισσότερο, να φροντίζει τα ζώα της και να μοιράζεται την εμπειρία της με τους άλλους. Προσφέρει και πρωινό, στη φάρμα της, φτιαγμένο με τα χεράκια της και τις δικές της πρώτες ύλες.

Την πήραμε επιτόπου τηλέφωνο και κλείσαμε ραντεβού. Την άλλη μέρα λοιπόν, ξυπνήσαμε φρέσκιες και στις 9 ήμασταν στην φάρμα της Ανθής. (Στο site υπάρχουν οδηγίες για το πώς θα πας). Ένα μικρό αγρόκτημα με κάθε λογής οικόσιτα ζωάκια, κατσίκες, γουρουνάκια, κουνέλια, ένας γάιδαρος, πάπιες, χήνες, γάτες όλα περιποιημένα και φροντισμένα.

Και σε μία άκρη ένα ξύλινο τραπέζι με όλα τα καλούδια! Ομελέτες και τηγανιτά αυγά ημέρας, κέικ με φρέσκο γάλα, τυρί και μαρμελάδες από τα χεράκια της Ανθής, φρέσκο ψωμάκι, μυρωδάτος καφές… σα να λέμε βασιλικό πρωινό, μέσα στη φύση!!!

Πραγματικά μία διαφορετική πρόταση για τις διακοπές, ειδικά για εμάς τους ανθρώπους της πόλης που έχουμε χάσει τελείως την επαφή με το περιβάλλον. Για τη μεθεπόμενη μέρα κανονίσαμε να ξαναπάμε για να μας δείξει η Ανθή πώς να αρμέγουμε και να τυροκομίσουμε! Δεν το έχω κάνει ποτέ μου! Ενδιαφέρον μου φάνηκε!

Βρείτε την Ανθή εδώ: http://anthisifnos.gr 

Αλλά… το ρητό μου είναι: “άμα έχεις καλή διάθεση και δεν είσαι ΓΚΡΙΝΙΑΡΗΣ περνάς καλά παντού!”

Αφού λοιπόν κάναμε το μπάνιο μας τις προάλλες, με αέρα (να μην ξεχνιόμαστε) και επειδή δε θέλαμε άλλα κεφτεδάκια, δίπλα στη θάλασσα, πασπαλισμένα με “χρυσαφένια” άμμο, είπαμε να ψαχτούμε διαφορετικά και να δούμε στα κεντρικά χωριά που μπορούμε να φάμε. Πήραμε το λεωφορείο και κατεβήκαμε στο κέντρο της Απολλωνίας και ακριβώς απέναντι είδαμε την ταμπέλα:
παραδοσιακό ΤΑΒΕΡΝΟΜΕΖΕΔΟΠΩΛΕΙΟ-ΠΙΤΣΑΡΙΑ “η Ωραία Σίφνος”.
Άλλη ταμπέλα: στο βάθος ειδυλλιακή αυλή!

Είδαν τα μικρά ΠΙΤΣΑΡΙΑ και εκστασιαστήκανε! ΠΙΤΣΑ, ΠΙΤΣΑ (εν χορώ).

Εγώ με αυτό το σιδηρόδρομο στον τίτλο, ξενέρωσα λίγο, αλλά υποχώρησα χωρίς πολλά πολλά.

Το πρώτο που είδαμε μόλις μπήκαμε μέσα ήταν το ζεστό και φιλικό χαμόγελο του Γιάννη που μας οδήγησε στην ειδυλλιακή αυλή, που τελικά έιναι πράγματι ειδυλλιακή!
Μια “κρεβατίνα” (έτσι λέγαμε στο χωριό την κληματαριά) γεμάτη σταφύλια και από κάτω τραπέζια στη δροσιά και… χωρίς αέρα! Αλληλούια!

Ο Γιάννης έρχεται να μας πάρει παραγγελία και αρχίζει με τα βασικά:  “Τι θα πιούμε;”. Σωστός!.

Μετά μας φέρνει το μενού. Μπόλικο με πολλές επιλογές, κρέατα, μαγειρευτά, λαδερά, πίτσες (με χειροποίητο δικό τους ζυμάρι παρακαλώ), ορεκτικά, πιτάκια, μπουρεκάκια, ό,τι δηλαδή περιμένεις από ένα ταβερνομεζεδοπωλείο-πιτσαρία.

Και όλα όσα δοκιμάσαμε ήταν ωραία και τίμια χωρίς πολλά-πολλά στολίδια και γκουρμεδιές. Η κλασική ελληνική ταβέρνα δηλαδή, που περιμένεις να βρεις στο χωριό.

Θα ξαναπάμε σίγουρα γιατί ζηλέψαμε κι εμείς την πίτσα που “τσακίσανε” τα μικρά αλλά δε μας άφησανε ούτε να ακουμπήσουμε! Εσείς να φάτε τα δικά σας, τα υγειινά, μας είπανε!